Leerstoornissen

Wanneer als gevolg van hersenbeschadiging een of meer onderdelen van het taalgebruik niet meer goed functioneren, noemt men dat afasie.

Bij dyscalculie gaat het om ernstige en hardnekkige problemen met het leren en vlot/accuraat oproepen/toepassen van reken-wiskundekennis (feiten/afspraken).
 

Een kind met Dysfasie begrijpt anderen wel, maar praat zelf erg weinig of erg slecht. Dat gaat vaak opvallen als het kind ongeveer 2,5 à 3 jaar oud is. Ook daarna gaat het vaak niet beter met praten. Een kind met dysfasie kent weinig woorden en raakt vaak de draad kwijt.

Dyslexie wordt omschreven als "een hardnekkig probleem met het aanleren en het accuraat en/of vlot toepassen van het lezen en/of spellen op woordniveau".

Dysorthografie is een stoornis in het vermogen om te leren spellen. Het kind slaagt er niet in diverse schrijfstrategieën aan te leren, flexibel toe te passen en te automatiseren.
 

Kinderen met Non-verbal Learning Disabilities (NLD) ofwel Non-verbale leerstoornissen zijn verbaal heel sterk (kunnen heel goed praten). Bovendien hebben ze vaak een goed geheugen. De problemen liggen echter op het non-verbale (letterlijk: niet-talige) gebied. Ze hebben moeite met het begrijpen van informatie die ze visueel waarnemen. Maar hun problemen liggen ook op het gebied van de motoriek en op het sociale gebied.

Overig

Er bestaat geen éénduidige definitie van hoogbegaafdheid. Er zijn vele kenmerken waardoor hoogbegaafdheid herkend kan worden. Als voorbeeld het (triadisch) interdependentiemodel van Renzulli/Mönks. Dit model gaat uit van 3 persoonskenmerken bij hoogbegaafdheid, namelijk:
- hoge intellectuele capaciteiten (IQ hoger dan 130)
- doorzettingsvermogen om taak te volbrengen
- creativiteit; het op originele wijze oplossen of bedenken van problemen;
 

In de meest gangbare opvatting is stotteren een neuromusculair programmeerprobleem. Het is een storing in de ontwikkeling van de spraak, waar naar alle waarschijnlijkheid een erfelijke aanleg voor aanwezig moet zijn.